Zichtbaar blijven, ook wanneer het donker is

De Winterzonnewende.
De langste nacht van het jaar.
En vanaf hier keert het licht langzaam terug.

Wat ook dit betekent:
we worden zichtbaarder.

Op de foto zie je mij — het meisje in het midden.
Voeten omhoog.
Expressief.
Op haar gemak in haar lichaam.

Omringd door vriendinnetjes.
Eén voet leunend op mijn hond, Mechteld.
Zonder verontschuldiging ruimte innemend.

Toen ik deze foto terugzag, voelde ik meteen:
dit is iets wat ik me herinner, niet iets wat ik bedacht heb.

De vraag die onder zichtbaarheid ligt

Zojuist deed ik een oefening in emotionele alchemie, begeleid door Kasia Urbaniak.
De vraag was eenvoudig, en tegelijkertijd confronterend:

Als je werkelijk de sprong zou wagen naar wat je verlangt —
wat houdt je dan tegen?
Waar ben je écht bang voor?

Voor mij is het dit:

Volledig zichtbaar zijn in de mate van vrijheid die ik neem.
Zichtbaar in hoe radicaal ik kies voor een levenspad dat geen van mijn voorouders heeft geleefd.
Dat slechts een handvol mensen om mij heen werkelijk herkent — en draagt.

Angst om degene te zijn die het verstoort

Ik ben bang om gezien te worden als degene die verstoort.
Als iemand die chaos brengt in orde.
Als een verleidster van een leven dat niet past binnen oude ideeën over wat een ‘goede vrouw’ zou moeten willen.

En toch —
wanneer ik met die angst ga zitten, in plaats van haar weg te duwen,
voel ik hoeveel kracht erin opgeslagen ligt.

Vrijheid vraagt volwassenheid

Vrijheid vraagt altijd iets van ons.
Ze vraagt dat we leren verdragen wat ongemakkelijk is.

Want als we alleen blijven bij wat bekend, geaccepteerd en veilig voelt,
verschuiven we geen tijdlijnen.
Veranderen we geen paradigma’s.
Openen we geen deuren voor wie na ons komt.

Wat ik kies — en waar ik voor sta —
is een vrijheid die volwassen is.
Verantwoordelijk.
Belichaamd.

Een vrijheid die zegt:
dit is wie ik ben,
en ik hoef daar geen toestemming meer voor te vragen.

De vrijheid om te kiezen

De vrijheid om te kiezen
hoe ik liefheb.
Hoe ik leef.
Met wie ik mijn leven deel.
Hoe ik lesgeef.
Hoe ik leid.
Hoe ik mijn stem gebruik.

Een vrijheid die mijn voormoeders eert —
juist door een ruimte in te nemen
die voor hen eenvoudigweg niet bestond.

Dit is het werk waartoe ik me geroepen voel

Dit is het werk dat ik voel te leiden:

vrouwen, koppels, polycules,
neurodivergente mensen
en allen die zich ‘buiten de norm’ ervaren,

begeleiden in het spreken van hun waarheid,
het leven van hun waarheid,
en het toestaan om daarin zichtbaar te zijn.

Niet omdat het makkelijk is.
Maar omdat het noodzakelijk is.

De keuze bij de zonnewende

Dus vanavond, bij deze zonnewende,
kies ik ervoor het donker te ontmoeten —
en mijn licht toch zichtbaar te laten zijn.

Net zoals ik dat als meisje volkomen als vanzelfsprekend al deed.